هنگامی سفارشی‌سازی فراری پوروسانگوئه، می‌توان ده‌ها هزار دلار صرف خرید لوازم تزئینی فیبرکربنی کرد اما تنها راه نصب نشان‌های معروف فراری روی گلگیرها، انتخاب پکیج هندلینگ اسپشاله یا HS است. جدا از این نشان‌های اسب رقصان، تنها قطعه سخت‌افزاری انحصاری که با این پکیج ارائه می‌شود، رینگ‌های خاکستری تیره با پرداخت تراش الماس است. نکته جالب اینجاست که هندلینگ ویژه نسخهٔ HS بدون هیچ قطعه جدیدی در سیستم تعلیق حاصل شده است. این خودرو حتی روی همان لاستیک‌های تابستانی پیرلی P زیرو با سایز ۲۲ اینچ در جلو و ۲۳ اینچ در عقب سوار می‌شود که روی مدل استاندارد قرار دارند.

بااین‌حال، فراری به لطف کمک‌فنرهای تطبیقی و پیشرفته شرکت مالتی‌ماتیک، توانسته است واکنش‌های نسخه هندلینگ اسپشاله را تنها با کمی کدنویسی جدید بهبود ببخشد. این سیستم با استفاده از یک موتور الکتریکی ۴۸ ولتی می‌تواند نیروی کمک‌فنرها و ارتفاع سواری را در هر چرخ به‌طور مستقل بیست بار در ثانیه تنظیم کند. بازنویسی کدهای کنترل‌کننده این کمک‌فنرها باعث کاهش ۱۰ درصدی حرکات بدنه می‌شود. فراری تأکید می‌کند که نسخه هندلینگ اسپشاله قرار نیست خودرویی کاملاً افراطی باشد و پوروسانگوئه همچنان برای استفاده‌های روزمره کاملاً کاربردی باقی مانده است. بااین‌حال، حتی مدل استاندارد نیز خودرویی هنجارشکن محسوب می‌شود.

مهندسان فراری همواره به این نکته اشاره می‌کنند که ساختار پایه‌ای این خودرو شامل موتور V۱۲ در پشت محور جلو، به همراه گیربکس دوکلاچه در بخش عقب، کاملاً مشابه مدل دودیچی چیلیندری است. آن‌ها با افتخار از توزیع وزن ۴۹ به ۵۱ درصدی بین جلو و عقب صحبت می‌کنند و ترجیح می‌دهند به‌جای استفاده از واژه شاسی‌بلند، پوروسانگوئه را یک خودروی اسپرت با ارتفاع بیشتر بنامند. در مقایسه با شاسی‌بلندهای قدرتمند برندهایی مثل لامبورگینی، آستون‌مارتین و پورشه، یک خودروی اسپرت با ارتفاع بالا، توزیع وزن تقریباً متوازن و پیشرانه ۶.۵ لیتری V۱۲ با قدرت ۷۲۵ اسب بخار و ردلاین ۸,۲۵۰ rpm، تعریفی تازه از هیجان است.

ما نسخه HS را در پیست اختصاصی و تاریخی آلفارومئو در شمال ایتالیا تست کردیم؛ مجموعه‌ای وسیع که پیچ‌وخم‌های دیوانه‌وار آن چالش بزرگی برای هر خودرویی ایجاد می‌کند. سیستم تعلیق پیشرفته پوروسانگوئه به‌قدری اقتدار از خود نشان می‌دهد که فرود آمدن خودرو پس از پرش‌های بلند روی ناهمواری‌های پیست، تنها با یک صدای مبهم اعلام می‌شد.

چند کیلومتر جلوتر و پس از گذر از توالی سریع پیچ‌ها، وارد یک پیچ طولانی شدیم که سرعت در آن به فراتر از ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسید و خودرو در آستانه از دست دادن چسبندگی حرکت می‌کرد؛ تجربه‌ای فوق‌العاده هیجان‌انگیز که حاشیه فلزی دور پیست به ما یادآوری می‌کرد جای هیچ اشتباهی وجود ندارد.

البته باید توجه داشت که این نسخه بسیار تندمزاج است و بیش از نیمی از وزن بیش از دو تنی خودرو همیشه آماده است تا چسبندگی لاستیک‌ها را به چالش بکشد. درنتیجه، برای حفظ پایداری در سرعت‌های بالا با حداقل خطا، باید کنترل کامل روی پدال گاز و دست‌هایی فرز داشت. حتی با وجود تمام این جادوی محاسباتی برای کنترل بدنه و حرکات چرخ‌ها، فرمان پوروسانگوئه زنده و پر از بازخورد است و راننده را کاملاً درگیر ماجرا می‌کند. فراری همچنین اجازه داده است صدای بیشتری از پیشرانه به درون کابین راه پیدا کند و تعویض دنده‌های گیربکس دوکلاچه نیز با قاطعیت بیشتری انجام می‌شود.

حتی در نسخه استاندارد نیز همه‌چیز در پوروسانگوئه منحصربه‌فرد است؛ از چیدمان پیشرانه دوازده سیلندر و فرم بدنه گرفته تا کاپوتی که به سمت جلو باز می‌شود و درهای عقبی که به‌صورت برقی باز می‌شوند. صندلی‌های عقب نیز تقریباً مشابه جلو هستند و به‌صورت استاندارد از گرم‌کن، سردکن و ماساژور بهره می‌برند اما این موارد همگی استاندارد هستند و استاندارد بودن با ماهیت فراری در تضاد است. چیزی که پوروسانگوئه برای متمایز شدن واقعاً به آن نیاز دارد، همان نشان‌های فیبرکربنی روی گلگیرهاست. اینکه این نشان‌ها با تنظیماتی همراه شده‌اند که کنترل خودرو را جذاب‌تر می‌کند و درعین‌حال قابلیت استفاده روزمره را از بین نمی‌برد، ارزش پرداختی این پکیج را کاملاً توجیه می‌کند.