خودروی بریکلین SV-۱ در اواسط دهه ۱۹۷۰ با ترکیبی از خوش‌بینی مفرط و رویکردی نوین به امنیت وارد دنیای خودرو شد. مالکوم بریکلین، بنیان‌گذار این برند، نام این مدل را مخفف عبارت «Safety Vehicle One» یا «خودروی ایمن شماره یک» گذاشت تا هدف اصلی خود را از همان ابتدا آشکار کند.

طراحی جسورانه و ساختار فنی
ایده بریکلین جسورانه بود؛ تولید یک خودروی اسپرت با ظاهر خیره‌کننده، محافظت حداکثری در برابر تصادفات و قیمتی که رقبای تثبیت‌شده بازار را به چالش بکشد. SV-۱ از یک قاب فولادی محیطی و سپرهایی عظیم با قابلیت جذب انرژی بالا بهره می‌برد. بدنه این خودرو از پانل‌های فایبرگلاس آکریلیک با رنگ‌های تند ساخته شده بود که نیازی به رنگ‌آمیزی نداشتند و رنگ بدنه مستقیماً در قالب‌گیری اعمال می‌شد.

ویژگی‌های منحصربه‌فرد و عملکرد پیشرانه
یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های این خودرو، درهای برقی آن بود که رو به بالا باز می‌شدند و هر بار ورود و خروج را به یک نمایش دراماتیک تبدیل می‌کردند. در بخش فنی، مدل‌های اولیه به موتور ۵.۹ لیتری AMC V۸ و مدل‌های بعدی به پیشرانه ۵.۸ لیتری فورد مجهز شدند. عملکرد خودرو بیش از آنکه شبیه به یک ماشین اسپرت تهاجمی باشد، یادآور خودروهای عضلانی (Muscle Cars) بود که با شخصیت ایمن محور آن سازگاری داشت.

چالش‌های تولید و توقف پروژه
تولید این خودرو در نیوبرانزویک کانادا با حمایت مالی دولتی و وعده‌های بزرگ آغاز شد. با این حال، کیفیت متغیر، هزینه‌های سرسام‌آور و مشکلات فنی باعث شد پیش از اتمام نقدینگی، کمتر از سه هزار دستگاه از آن ساخته شود. اگرچه بریکلین از نظر تجاری موفق نبود، اما به عنوان نمادی از بلندپروازی و ایده‌های جسورانه که فراتر از محدودیت‌های عملیاتی زمان خود حرکت می‌کرد، در تاریخ صنعت خودرو ماندگار شده است.