هزینه شارژ یک اتومبیل الکتریکی می تواند تا بسته به مکان و چگونگی اتصال به شبکه برق شهری متغیر باشد
در حالت کلی خودروهای برقی در مقایسه با مدل های درون سوز هزینه های کمتری به مالکین تحمیل می کنند. از لحاظ هزینه شارژ سه فاکتور چگونگی، مکان و زمان شارژ می توانند بسیار تعیین کننده باشند.

بر این اساس شارژ باتری یک خودروی برقی در خانه ارزان تر از بقیه مکان ها تمام می شود،  هرچند برای کاهش هزینه های این روش باید متحمل هزینه‌های اولیه بشوید در مقابل  استفاده از ایستگاههای شارژ عمومی برای پر کردن باتری ممکن است کاملا رایگان و یا بسیار گران باشد. در ادامه به طور مجزا به هر یک از مکان ها می پردازیم.

شارژ خانگی
شارژ یک اتومبیل برقی در خانه به شرط آن که دارای گاراژ شخصی با امکان دسترسی به شبکه برق شهری باشید، رایج ترین شیوه برای پر کردن باتری است. اکثر خودروهای الکتریکی دارای شارژرهای ۱۱۰ ولتی هستند که  از طریق سوکت های عادی به پریز های استاندارد وصل می شوند.

این شیوه سطح اول (Level ۱)  نام داشته و کندترین راه برای شارژ باتری اتومبیل های برقی است؛ در این روش شارژ کامل باتری بسته به ظرفیت آن بین ۸ الی  ۲۴ ساعت طول می کشد.

در صورت صرف هزینه ۲۵۰ الی ۴۰۰ دلاری و و راه اندازی خط اختصاصی ۲۴۰ ولتی در گاراژ می توان از از سطح دوم (Level ۲) شارژ بهره مند شد. این کار البته مستلزم  خرید شارژری سازگار است. شارژرهای با کیفیت این چنینی قیمتی بین  ۳۰۰ الی ۱۲۰۰ دلار دارند.

اگر علاقه مند نمونه های دیواری این شارژر ها باشید باید ۳۰۰ الی ۶۰۰ دلار برای نصب کنار بگذارید. از آنجایی که در برخی ایالت ها مشوق هایی برای نصب نمونه های دیواری پرداخت می‌شود، احتمال کاهش این رقم وجود دارد.

حال نوبت به میزان مصرف انرژی خودروی برقی و هزینه این انرژی در مسافت های معین می رسد. آنطور که داده های وبسایت آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) نشان می دهند، مدلی مثل هیوندای Ioniq در هر ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر)، معادل ۰.۸۱ دلار انرژی مصرف می کند و این رقم در مسافت ۱۵ هزار مایلی به چیزی در حدود ۵۰۰ دلار می رسد.

در مقابل تامین انرژی کم مصرف ترین نسخه از تویوتا کرولای ۲۰۱۹ در هر ۲۵ مایل نیازمند ۲.۱۲ دلار است. این رقم در طول یک سال تقریبا برابر با ۱۳۰۰ دلار می شود.

وبسایت EPA اطلاعات مفید دیگری در این خصوص ارایه می کند. هزینه شارژ بر اساس هر کیلووات ساعت یکی از این موارد است که البته به دلیل تفاوت بهای انرژی در ایالات مختلف، سبب شکل گیری هزینه هایی متفاوت می شود.

مطابق با چارت موجود، لوئیزیانا از این لحاظ ارزان ترین بوده و ساکنین این ایالت به طور میانگین به ازای هر کیلووات ساعت باید ۰.۰۹۸ دلار پرداخت کنند. در مقابل هاوایی با میانگین ۰.۳۳۱  دلار به ازای هر کیلووات ساعت گران ترین به شمار می رود.

نکته مهم در این رابطه اینکه در صورت شارژ در ساعت هایی که مصرف برق در کم ترین یا بیشترین حد قرار دارد، ارقام فوق کاهش یا افزایش پیدا می کنند.

مساله دیگر اینکه در طول ماه های سرد سال هزینه نگهداری از خودروهای برقی افزایش می یابد، زیرا دماهای پایین عملکرد باتری و نحوه شارژ را تحت تاثیر قرار می دهند.

نتایج حاصل از تحقیق انجمن مهندسین خودرو حکایت از آن دارد که در منفی ۶ درجه سانتی گراد وقتی بخاری روشن باشد، مسافت قابل پیمایش تا ۴۱ درصد کاهش می پیدا می کند. طبق این تحقیق هر هزار مایل رانندگی در دمای منفی ۶ درجه در مقایسه با دمای ۲۳ درجه، ۲۵ دلار هزینه بیشتری به دارندگان اتومبیل های الکتریکی تحمیل می کند.

علاوه بر هوای سرد، در هوای خیلی گرم نیز عملکرد مدل های تمام برقی، به ویژه زمانی که سیستم تهویه مطبوع روشن باشد، تا حدودی تحت تاثیر قرار می گیرد.

شارژ سطح دو در مکان های عمومی
رایج ترین نوع شارژ در مکان های عمومی، سطح دو است و شارژرهای آن در پارکینگ ها، گاراژها و نمایندگی های فروش خودروی شهرهای عمدتا بزرگ دیده می شوند. برخی از ایستگاه های شارژ سطح دو رایگان هستند، در حالی که در برخی دیگر باید از طریق کارت های اعتباری یا حساب کاربری مخصوص سرویس هایی مثل ChargePoint و Blink هزینه مربوطه را پرداخت کرد.

این هزینه بر اساس دو فاکتور میزان شارژ بر مبنای کیلووات ساعت و دقایقی که خودرو به شارژر متصل است محاسبه می شود. حال در بعضی از ایستگاه ها انتخاب بر عهده مالک خودرو گذاشته شده که از کدام روش استفاده کند. در شبکه شارژرهای Blink هر دقیقه شارژ بین ۰.۰۴ الی ۰.۰۶ دلار و هر کیلووات ساعت بین ۰.۳۹ الی ۰.۷۹ دلار هزینه دارد.

بد نیست اشاره کنیم به گفته شورولت، مدل برقی بولت با هر ساعت شارژ سطح دو قادر است تا ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) مسافت را طی کند. با این حساب می توان نتیجه گرفت طی چنین مسافتی برای مالک بولت بین ۲.۴ الی ۳.۶ دلار هزینه دارد. اما مساله وقتی جالب تر می شود که بدانیم طبق تخمین های EPA، هزینه پیمایش مسافت ۲۵ مایلی با مدلی بنزینی مثل شورولت کروز، برابر با ۲.۱۵ دلار است.

شارژ سطح ۳ در مکان های عمومی
روش کمتر متداول اما کاملا سریع تر استفاده از شارژرهای سطح سوم یا همان شاژرهای پر سرعت در ایستگاه های عمومی است. این شارژرها در زمانی بین ۳۰ الی ۶۰ دقیقه می توانند تا ۸۰ درصد از ظرفیت باتری را پر کنند.

در ایالات متحده EVgo به عنوان بزرگ ترین شبکه شارژ سطح ۳ شناخته می شود. این شبکه در بازارهای معین به مالکین مدل هایی مثل ب ام و i۳ و نیسان لیف به مدت دو سال خدمات رایگان می دهد.

شبکه سوپرشارژر تسلا را می توان رقیب EVgo نامید، با این حال این شبکه مخصوص محصولات خودروساز کالیفرنیایی است. به گفته این کمپانی هر کیلووات ساعت شارژ به طور میانگین بهایی برابر با ۰.۲۸ دلار دارد.

الکتریفای آمریکا (Electrify America) دیگر شبکه شارژ بزرگ در ایالات متحده محسوب می شود. طبق توافقات حاصل شده، خریداران پورشه تایکان خواهند توانست به مدت سه سال خودروهای خود را در زمان های ۳۰ دقیقه ای و به دفعات نامحدود شارژ کنند.

اگر چه شارژرهای سطح ۳ بیشترین سرعت را دارند، اما در عین حال هزینه استفاده از آنها نیز بیشتر از سایر سطوح است. برای مثال هر دقیقه شارژ سریع در ایستگاه های EVgo در شیکاگو ۰.۲۹ دلار هزینه دارد که البته این رقم برای مشترکین دایمی به ۰.۲۵ دلار کاهش می یابد.

برای تخمین هزینه باید اشاره کنیم شارژ ۲۵ دقیقه ای خودرویی مثل فولکس واگن eGolf امکان پیمایش مسافت ۵۰ مایلی را فراهم می کند. اگر شارژ این خودرو در یکی از ایستگاه های EVgo اتفاق بیفتد، ۷.۲۵ دلار باید برای آن پرداخت کرد.

بنابراین می توان نتیجه گرفت که تامین انرژی لازم برای طی مسافت ۲۵ مایلی از طریق شارژرهای سریع یا همان سطح سوم، نیازمند پرداخت هزینه ۳.۶۲ دلاری است. اما نکته تامل برانگیز اینکه طبق داده های EPA، گلف بنزینی هنگام طی مسافت مشابه ۲.۲۶ دلار هزینه روی دست مالک خود می گذارد.